Τρίτη, 25 Ιουλίου 2017

ΥΛΙΚΑ ΙΜΑΤΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΣΤΡΑΤΩΝΙΣΜΟΥ: Η ΔΙΕΘΝΗΣ ΤΑΣΗ ΚΑΙ Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ


Τα υλικά και μέσα που χρησιμοποιεί σήμερα ο ΕΣ ενσωματώνουν φιλοσοφία σχεδίασης της δεκαετίας του 1970 και δεν ανταποκρίνονται πλέον στις απαιτήσεις του σύγχρονου μαχητή. Τα παραδείγματα είναι πολλά: Οι υποτιθέμενες αδιάβροχες και αναπαυτικές αρβύλες που δεν είναι καθόλου αδιάβροχες ή αναπαυτικές, τα τζάκετ που ναι μεν έχουν ισχυρή εσωτερική επένδυση αλλά διογκώνουν το σώμα και καθιστούν την κίνηση των χεριών δύσκολη και οι δύσχρηστες εξαρτύσεις, οι οποίες μόνο προβλήματα δημιουργούν στον στρατιώτη.
Δε θα πρέπει να ξεχνάμε ότι στο πεδίο της μάχης ο στρατιώτης θα πρέπει να ασχολείται μόνο με την ευστοχία των πυρών του. Για να το πετύχει αυτό θα πρέπει, εκτός από το να διαθέτει σύγχρονο οπλισμό μάχης, να φορά και να χρησιμοποιεί εύχρηστα υλικά ιματισμού. Η ελλιπής κάλυψη των αναγκών σ’ αυτόν το τομέα επιδρά αρνητικά στην ψυχολογία του στρατιώτη και επηρεάζει, εξίσου αρνητικά, το ηθικό του. Για παράδειγμα, ο ΕΣ επιμένει στη χρήση βαμβακερών αντίσκηνων αλήστου μνήμης και αμφιβόλου επιχειρησιακής αξίας: Η ανάπαυση του Έλληνα στρατιώτη εναπόκειται στις καλές προθέσεις της ελληνικής υπαίθρου και φυσικά εκτίθεται στα πάσης φύσεως ζωύφια της ελληνικής γης!
ΣΤΟ ΠΕΔΙΟ ΤΗΣ ΜΑΧΗΣ Ο ΣΤΡΑΤΙΩΤΗΣ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΣΧΟΛΕΙΤΑΙ ΜΟΝΟ ΜΕ ΤΗΝ ΕΥΣΤΟΧΙΑ ΤΩΝ ΠΥΡΩΝ ΤΟΥ
Εάν στόχος της στρατιωτικής και πολιτικής ηγεσίας των Ενόπλων Δυνάμεων είναι η δημιουργία ενός μικρότερου στρατού, άρα και μείωση της στρατιωτικής θητείας, η υλικοτεχνική αναβάθμιση του ατομικού εξοπλισμού του στρατιώτη είναι μιας πρώτης τάξεως ευκαιρία. Στην πραγματικότητα ένας πεζός στρατιώτης εφοδιασμένος με σύγχρονα υλικά και μέσα βλέπει και σημαδεύει καλύτερα και μακρύτερα, γνωρίζει επ’ ακριβώς που βρίσκεται αυτός, οι συνάδελφοι του και ο εχθρός και προστατεύεται καλύτερα. Εξ’ ορισμού αυτός που βλέπει και σκοπεύει καλύτερα, ημέρα και νύχτα, έχει τακτικό πλεονέκτημα. Ομοίως αυτός που γνωρίζει επ’ ακριβώς που βρίσκεται και προς τα πού κινείται ο εχθρός έχει στρατηγικό πλεονέκτημα. Έτσι ένας μια Διμοιρία, ένα Λόχος ή ένα Τάγμα, έχοντας πλήρη επίγνωση της τακτικής κατάστασης που επικρατεί ανά πάσα στιγμή στο πεδίο της μάχης, δεν έχει ανάγκη να παρατάξει γραμμική άμυνα αλλά μπορεί να αντιμετωπίσει την εχθρική επίθεση μέσω του ελιγμού αφού βλέπει και γνωρίζει ανά πάσα στιγμή τις κινήσεις του εχθρού και τις εκμεταλλεύεται καταλλήλως.
Σε διεθνές επίπεδο έχουν αναπτυχθεί, με τη μορφή ολοκληρωμένων, αλλά και πανάκριβων (περίπου € 100-200.000 ανά συλλογή, ανάλογα τη διαμόρφωση), συλλογές μετατροπής ενός στρατιώτη σε «ψηφιακό» (FELIN, FIST, IdZ και πολλά άλλα). Οι συλλογές αυτές αποτελούνται από ιματισμό σχεδιασμένο να μειώνει το οπτικό και το υπέρυθρο ίχνος του στρατιώτη, αλλά και να παρέχει πληροφορίες ζωτικής σημασίας όπως η θερμοκρασία σώματος, κράνος με οθόνη προσβολής δεδομένων, αλεξίσφαιρο γιλέκο, προστατευτικά αυτιών και ματιών, διόπτρες και θερμικά σκοπευτικά ημέρας και νύχτας για το τυφέκιο, tablet με δυνατότητα απεικόνισης χαρτών και διαβίβασης ήχου και εικόνας σε πραγματικό χρόνο και σύστημα ασυρμάτου με ενσωματωμένο GPS.
ΕΝΑ ΑΣΥΡΜΑΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΕΝΔΟΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ ΘΑ ΒΕΛΤΙΩΝΕ ΚΑΤΑΚΟΡΥΦΑ ΤΗΝ ΙΚΑΝΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΟΜΑΔΑΣ ΝΑ ΣΥΝΤΟΝΙΖΕΙ ΤΗ ΔΡΑΣΗ
Το κομμάτι των επικοινωνιών, ιδιαίτερα της ενδοεπικοινωνίας μεταξύ της Ομάδας είναι ιδιαίτερα κρίσιμο, δεδομένου ότι η Ομάδα Πεζικού είναι το χαμηλότερο τακτικό επίπεδο, άρα και η πρώτη γραμμή μάχης. Μια Ομάδα Πεζικού, καλύπτει μια απόσταση 80-100 μέτρων, ανάλογα με τη διαμόρφωση του εδάφους. Πριν τη μάχη, ο ομαδάρχης δεν θα μπορεί να φωνάξει σε κάποιον στρατιώτη που βρίσκεται σε απόσταση 20-30 μέτρων για να μην προδώσει τη θέση του. Κατά την διάρκεια της μάχης ο εκκωφαντικός θόρυβος καθιστά την επικοινωνία των μελών της Ομάδας πρακτικά αδύνατη. Συνεπώς, ένα ασύρματο σύστημα επικοινωνίας μικρής εμβέλειας (ενδοεπικοινωνία) θα βελτίωνε κατακόρυφα την ικανότητα της Ομάδας να συντονίζει τη δράση της σε ελάχιστο χρονικό διάστημα. Για παράδειγμα, ο Ομαδάρχης θα είναι σε θέση να γνωρίζει επακριβώς την τακτική κατάσταση της Ομάδας του (ποιοι έχουν τεθεί εκτός μάχης, ποιοι στερούνται πυρομαχικών, ποιο σημείο δέχεται πίεση από τον εχθρό), θα μπορεί να διαβιβάζει τις πληροφορίες αυτές σε ανώτερο κλιμάκιο άμεσα, ενώ θα μπορεί να δράσει σε ελάχιστο χρόνο ώστε να αντιστρέψει μια δυσμενή εξέλιξη.
ΠΗΓΗ
https://www.thinknews.gr/defence/ylika-imatismou-ke-stratonismou-i-diethnis-tasi-ke-i-elliniki-pragmatikotita/

Ἡ Ἁγία Παρασκευὴ ἡ Ὁσιομάρτυς


Ημ. Εορτής:26 Ιουλίου
Ημ. Γέννησης:
Ημ. Κοιμήσεως:
Ημ. Ανακομιδής Λειψάνων:
Πολιούχος:Κομοτηνῆς, Χαλκίδας
Λοιπές πληροφορίες:
Εορταζόμενο όνομα:Παρασκευή, Παρασκευᾶς

Ἡ Ἁγία Ὁσιομάρτυς Παρασκευή, καταγόταν ἀπὸ τὴν Ρώμη, οἱ δὲ γονεῖς της Ἀγάθων καὶ Πολιτεία ἦταν χριστιανοί.
Ἐπειδὴ ὅμως ἦταν ἄτεκνοι παρακαλοῦσαν τὸν Θεὸ νὰ τοὺς χαρίσειἕνα παιδίΠράγματι ὁ Θεὸς τοὺς ἄκουσε καὶ τοὺς χάρισε ἕνα παιδί. Καὶ ἐπειδὴ ὅταν γεννήθηκε ἦταν ἡ ἕκτη ἡμέρα τῆς ἑβδομάδος, τὴν ὀνόμασαν Παρασκευὴ καὶ ἀπὸ μικρὴ τὴν ἀφιέρωσαν στὸν Θεό. Ἡ Παρασκευή, ἔλαβε τὴν χριστιανικὴ μόρφωση ἀπὸ τὴν μητέρα της καὶ μάλιστα μελετοῦσε συνέχεια τὰ ἱερὰ γράμματα καὶ προσευχόταν πολλὲς ὧρες στὴν ἐκκλησία.
Μετὰ τὸν θάνατο τῶν δικῶν της μοίρασε ὅλα της τὰ ὑπάρχοντα στοὺς φτωχοὺς καὶ ἔγινε μοναχή. Ἔμεινε ἐκεῖ ἀρκετὸ χρονικὸ διάστημα καὶ μετὰ λαμβάνοντας τὴν εὐχὴ τῆς ἡγουμένης βγῆκε ἔξω στὸν κόσμο καὶ κήρυττε τὸν Χριστὸ προσελκύοντας πολὺ κόσμο στὸν χριστιανισμό.
Γιὰ ὅλα αὐτὰ ὁδηγήθηκε στὸν βασιλιὰ Ἀντωνῖνο ὁ ὁποῖος θαμπωμένος ἀπὸ τὴν ὀμορφιά της καὶ τὴν σύνεσή της προσπάθησε νὰ τὴν πείσει νὰ θυσιάσει στὰ εἴδωλα καὶ θὰ τῆς ἔδινε ὅτι ἤθελε.
Ἡ Ἁγία ὅμως ἀρνήθηκε καὶ τότε διέταξε νὰ ἀρχίσουν τὰ βασανιστήρια. Μάλιστα τὴν ἔβαλαν μέσα σὲ ἕνα θερμασμένο λέβητα γεμάτο πίσσα καὶ λάδι. Μόλις ἔγινε αὐτὸ ἡ Ἁγία φαινόταν νὰ δροσίζεται μέσα σ’ αὐτὸ καὶ ὁ Ἀντωνῖνος ἐξοργισμένος ἔδωσε ἐντολὴ νὰ θανατωθεῖ, περνώντας καὶ αὐτὴ στὴν μεγάλη χορεία τῶν μαρτύρων τῆς ἐκκλησίας μας.

Ἀπολυτίκιο. Ἦχος α’.
Τὴν σπουδήν σου τῇ κλήσει κατάλληλον, ἐργασάμενη φερώνυμε, τὴν ὁμώνυμόν σου πίστιν, εἰς κατοικίαν κεκλήρωσαι, Παρασκευὴ Ἀθληφόρε· ὅθεν προχέεις ἰάματα, καὶ πρεσβεύεις ὑπὲρ τῶν ψυχῶν ἡμῶν.

Κοντάκιον  Ἦχος δ’. Ἐπεφάνης σήμερον.
Τῇ Ἀθληφόρῳ οἱ πιστοὶ τὸν ὑμνητήριον
Παρασκευῇ δεῦτε συμφώνως ἀναμέλψωμεν·
Ἀπαστράπτει γὰρ τοῖς θαύμασιν ἐν τῷ κόσμῳ
Ἀπελαύνουσα τῆς πλάνης τὴν σκοτόμαιναν
Καὶ παρέχουσα πιστοῖς τὴν χάριν ἄφθονον
Τοῖς κραυγάζουσι, χαίροι Μάρτυς πολύαθλε.

Μεγαλυνάριον.
Χαίροις Ἐκκλησίας ἡ λαμπηδών, καὶ τῶν ἰαμάτων, πολυχεύμων ὄντως κρουνός· χαίροις προστασία, καὶ σεπτὴ οὐρανία, Παρασκευὴ θεόφρον, τῶν εὐφημούντων σε.

ΠΗΓΗ
http://www.synaxarion.gr/gr/sid/217/sxsaintinfo.aspx

Δευτέρα, 24 Ιουλίου 2017

Η ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ ΣΤΗ ΣΥΝΘΕΣΗ ΣΧΗΜΑΤΙΣΜΩΝ


Μετά το 1945 ο Αμερικανικός Στρατός έχει εμπλακεί σε δεκάδες πολέμους, μικρής ή μεγάλης κλίμακας. Μετά από κάθε πόλεμο η αμερικανική στρατιωτική ηγεσία προχωρούσε σε μικρές ή μεγάλες αλλαγές στη σύνθεση και τη δομή του Στράτους, σύμφωνα πάντα με τα διδάγματα και τις εμπειρίες που αποκόμιζε. Η πρώτη μεγάλη αναδιοργάνωση ήρθε το 1945-1946, δηλαδή αμέσως μετά το τέλος του Β’ ΠΠ. Μεταξύ άλλων, αποφασίστηκε ότι η Μεραρχία Πεζικού θα έχει τριαδικό σύστημα δομής με δύο Συντάγματα Πεζικού (αργότερα Ταξιαρχίες) και ένα Σύνταγμα Τεθωρακισμένων (αργότερα Ταξιαρχία), το οποίο θα λειτουργούσε υποστηρικτικά προς το Πεζικό και θα αποτελούσε το βασικό αντιαρματικό όπλο της Μεραρχίας. Επίσης αποφασίστηκε η μείωση του μεγέθους της Ομάδας Πεζικού σε εννέα άτομα.
Αυτές οι αλλαγές ουσιαστικά δεν ολοκληρώθηκαν ποτέ, λόγω των πιεστικών αναγκών, ιδιαίτερα στην Ευρώπη, την Ιαπωνία και την Νοτιοανατολική Ασία, αλλά και λόγω του πυρηνικού «μονοπωλίου» που απολάμβαναν τότε οι ΗΠΑ και είχε ως αποτέλεσμα τον εφησυχασμό της αμερικανικής ηγεσίας. Αυτός ο εφησυχασμός φάνηκε ξεκάθαρα κατά τη διάρκεια του Πολέμου στην Κορέα (1950-1953) όταν οι δυνάμεις της Βόρειας Κορέας σχεδόν κατέλαβαν ολόκληρη τη Νότιο Κορέα, καθώς οι αποδυναμωμένες αμερικανικές δυνάμεις δεν είχαν την απαραίτητα μαχητική ισχύ και αυτό φάνηκε ξεκάθαρα στο πεδίο της μάχης. Ουσιαστικά, ο Αμερικανικός Στρατός είχε μια δομή, η οποία δεν «κούμπωνε» με το εν ισχύ επιχειρησιακό δόγμα. Για παράδειγμα, τα Συντάγματα ουσιαστικά δεν είχαν αντιαρματική άμυνα, αφού βασίζονταν σε ελαφρά αντιαρματικά όπλα διαμετρήματος 60mm. Η ενίσχυση της επάνδρωσης στο 100% είχε θετικά αποτελέσματα και το μέτωπο σταθεροποιήθηκε το 1951, οπότε και ο πόλεμος μετατράπηκε σε πόλεμο φθοράς.
Η ΑΕΡΟΚΙΝΗΣΗ ΕΘΕΣΕ ΤΙΣ ΕΧΘΡΙΚΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΣΕ ΘΕΣΗ «ΕΚΤΟΣ ΙΣΟΡΡΟΠΙΑΣ» ΚΑΙ ΕΞΟΥΔΕΤΕΡΩΣΕ ΤΑ ΣΥΜΒΑΤΙΚΑ ΚΩΛΥΜΑΤΑ
Ο Πόλεμος της Κορέας ανάγκασε τον Αμερικανικό Στρατό να υιοθετήσει ένα δόγμα μικρών και ευέλικτων μονάδων, ικανών να αναπτυχθούν σε σύντομο χρονικό διάστημα σε οποιοδήποτε μέρος του πλανήτη. Έτσι δημιουργήθηκαν Μεραρχίες με πέντε οργανικές μονάδες, όπου κάθε μονάδα θα έπρεπε να είναι «μικρότερη από ένα Σύνταγμα, αλλά μεγαλύτερη από ένα Τάγμα τριών Λόχων». Έτσι υιοθετήθηκε το Τάγμα των πέντε Λόχων και η Ομάδα με δύναμη 11 άτομα. Ωστόσο η συγκεκριμένη δομή αντιμετώπισε σοβαρά επιχειρησιακά προβλήματα σε επίπεδο υποστήριξης πυρών, διοίκησης, συντονισμού και κινητικότητας.
Στη δεκαετία του 1960, ιδιαίτερα μετά την Κρίση των Πυραύλων της Κούβας (1962) η πιθανότητα ενός γενικευμένου πυρηνικού πολέμου μειώθηκε και αυξήθηκε η πιθανότητα ενός μικρής κλίμακας συμβατικού πολέμου. Τότε, η αμερικανική ηγεσία υιοθέτησε το δόγμα της «ευέλικτης ανταπόδοσης», που υιοθέτησε και η Ελλάδα μετά τα Ίμια. Έτσι, η Μεραρχία αναδιοργανώθηκε στο πλαίσιο της μελέτης ROAD (Reorganization Objectives Army Division). Η καινοτομία ήταν η δυνατότητα του Διοικητή να τροποποιεί τη δομή της Μεραρχίας κατά την κρίση του, δηλαδή μπορούσε να αυξομειώσει ή να προσθαφαιρέσει μονάδες ανάλογα με τη φύση της αποστολής με στόχο τη διεύρυνση της ικανότητας ελέγχου και την αύξηση της ευελιξίας. Απότοκο της νέας δομής, σε συνδυασμό με τις διαρκώς αυξανόμενες ανάγκες του Πολέμου στο Βιετνάμ (1964-1975), ήταν η υιοθέτηση του μεταφορικού ελικοπτέρου ως μέσω αεροκίνησης, σε επίπεδο τακτικών επιχειρήσεων. Το 1965, μετά από εκτεταμένες δοκιμές και πολλούς πειραματισμούς, ο Αμερικανικός Στρατός ενσωμάτωσε το μεταφορικό ελικόπτερο στις τακτικές του: Ένα Τάγμα Μεταφορικών Ελικοπτέρων, με μεταφορικά ελικόπτερα εφοδιασμένα με κάλαθους μη-κατευθυνόμενων ρουκετών, αντικατέστησε τη Μοίρα Πυροβολικού Γενικής Υποστήριξης της Μεραρχίας (κάθε Μεραρχία διέθετε δύο Τάγματα Ελαφρών Ελικοπτέρων, τρία Τάγματα Μέσων Μεταφορικών Ελικοπτέρων και έναν Λόχο Ελικοπτέρων Γενικής Χρήσης).
ΣΗΜΕΡΑ Ο ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΟΣ ΣΤΡΑΤΟΣ ΔΙΑΤΗΡΕΙ ΣΕ ΥΠΗΡΕΣΙΑ ΤΑΞΙΑΡΧΙΕΣ ΤΡΙΩΝ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΩΝ ΣΥΝΘΕΣΕΩΝ
Η εφαρμογή τακτικών αεροκίνησης, με τη χρησιμοποίηση μεταφορικών και επιθετικών ελικοπτέρων, είχε θετικά αποτελέσματα, αλλά και ιδιαίτερες προκλήσεις. Η αεροκίνηση έθεσε τις εχθρικές δυνάμεις σε θέση «εκτός ισορροπίας» και εξουδετέρωσε τα συμβατικά κωλύματα. Όμως, από την άλλη μεριά έθεσε νέα δεδομένα στο πεδίο μάχης. Πλέον το Πεζικό, αλλά και τα Όπλα υποστήριξης μάχης και διοικητικής μέριμνας είχαν μπροστά τους ένα πεδίο μάχης χωρίς σαφείς και ξεκάθαρες διαχωριστικές γραμμές. Για παράδειγμα, το Πυροβολικό και οι Διαβιβάσεις σχεδίαζαν την ανάπτυξη τους με βάση το μέτωπο (συνήθως ευθυγραμμισμένο, κάθετη διάσταση) και τον άξονα επιχειρήσεων (συνήθως επίθεση σε ένα σημείο του μετώπου και προέλαση στα μετόπισθεν, οριζόντια διάσταση). Στο Βιετνάμ οι μονάδες αυτές έπρεπε να σχεδιάζουν και να οργανώνουν τη δράση τους με βάση το ακανόνιστο πεδίο μάχης που δημιουργούσε η αεροκίνηση: Έπρεπε δηλαδή να είναι σε θέση να παράσχουν υποστήριξη από μικρές κινητές βάσεις προς πάσα κατεύθυνση.
Η ήττα των Αμερικανών στο Βιετνάμ, η κατάρρευση του Συμφώνου της Βαρσοβίας και η διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης την περίοδο 1989-1991, ο Πόλεμος του Κόλπου το 1991 και οι τρομοκρατικές επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου 2001, δημιούργησαν μια νέα διάσταση στην έννοια «εθνική ασφάλεια». Αυτό, σε συνδυασμό με την ραγδαία εξέλιξη της στρατιωτικής τεχνολογίας, οδήγησε τον Αμερικανικό Στρατό σε μια νέα αναδιοργάνωση με στόχο την ευελιξία, την ισχύ πυρός και τη μεγαλύτερη δυνατή ολοκλήρωση, υπό έναν σχηματισμό, του Πεζικού, των Τεθωρακισμένων και του Πυροβολικού. Έτσι δημιουργήθηκαν Ταξιαρχίες τριών διαφορετικών συνθέσεων: (α) IBCT (Infantry Brigade Combat Team) με τρία Τάγματα Πεζικού, μία Ίλη Αναγνωρίσεων και μία Μοίρα Πυροβολικού (β) SBCT (Stryker Brigade Combat Team) με τρία Μηχανοκίνητα Τάγματα Πεζικού, μία Ίλη Αναγνωρίσεων και μία Μοίρα Πυροβολικού (γ) ABCT (Armored Brigade Combat Team) με τρία Μεικτά Τάγματα (δύο Μηχανοκίνητοι Λόχοι Πεζικού και δύο Ίλες Αρμάτων Μάχης), μία Ίλη Αναγνωρίσεων και μία Μοίρα Πυροβολικού.
ΠΗΓΗ
https://www.thinknews.gr/defence/amerikaniki-prosengisi-sti-synthesi-schimatismon/

ΙΣΡΑΗΛΙΝΟΣ ΤΡΟΠΟΣ ΜΑΧΗΣ: ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ


Το Ισραήλ, από την ανεξαρτησία του το 1948 μέχρι σήμερα, έχει πολεμήσει τέσσερις πολέμους μεγάλης κλίμακας (Πόλεμος της Ανεξαρτησίας το 1948-1949, Κρίση του Σουέζ το 1956, Πόλεμος των Έξι Ημερών το 1967 και Πόλεμος του Γιομ Κιπούρ το 1973) και δεκάδες άλλες συγκρούσεις μικρής κλίμακας, κυρίως στο Λίβανο. Η συσσωρευμένη πολεμική εμπειρία της χώρας έχει καταστήσει το Ισραήλ κράτος «διάσημο και ειδικό» σε στρατιωτικά ζητήματα, ιδιαίτερα σε ζητήματα συνεργασίας Πεζικού και Τεθωρακισμένων.
Ο Ισραηλινός Στρατός της περιόδου από το 1948 έως το 1956 θα μπορούσε να χαρακτηριστεί «ερασιτεχνικός», υπό την έννοια ότι ήταν ανεπαρκής τόσο σε επίπεδο εκπαίδευσης όσο και σε επίπεδο εξοπλισμού. Η ισχύς του Ισραηλινού Στρατού βρισκόταν στην επιτυχία της ατομικής πρωτοβουλίας των Διοικητών και στην καλή συνεργασία μεταξύ τους. Αυτό το «άναρχο» μοντέλο λειτουργούσε καλά μέχρι τη στιγμή που η Σοβιετική Ένωση άρχισε να εξοπλίζει τους Άραβες (ιδιαίτερα τους Αιγυπτίους) με σύγχρονα, για την εποχή, οπλικά συστήματα. Από το 1956 μέχρι το 1967 το Ισραήλ βάσισε την στρατιωτική του ισχύ στο δίπτυχο «άρμα μάχης-μαχητικό αεροσκάφος». Αυτή η αλλαγή στην αντίληψη είχε ως αποτέλεσμα την διεύρυνση των μηχανοκίνητων (σε 4-8 Μηχανοκίνητες Ταξιαρχίες Πεζικού) και τεθωρακισμένων δυνάμεων της χώρας (16 Τεθωρακισμένες Ταξιαρχίες). Η επένδυση στα άρματα μάχης και τα μαχητικά αεροσκάφη είχε ως αποτέλεσμα άλλοι τομείς της άμυνας να παραμεριστούν. Για παράδειγμα το Ισραήλ αρνήθηκε την αμερικανική προσφορά αντιαρματικών συστημάτων TOW με το σκεπτικό ότι το άρμα μάχης είναι καλύτερο αντιαρματικό όπλο, ιδιαίτερα σε συνδυασμό με το μαχητικό αεροσκάφος!


ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΔΟ 1948-1956 Η ΙΣΧΥΣ ΤΟΥ ΙΣΡΑΗΛΙΝΟΥ ΣΤΡΑΤΟΥ ΒΑΣΙΖΟΝΤΑΝ ΣΤΗΝ ΕΠΙΤΥΧΙΑ ΤΗΣ ΑΤΟΜΙΚΗΣ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑΣ ΤΩΝ ΔΙΟΙΚΗΤΩΝ.

Αυτή η αντίληψη οδήγησε στον νικηφόρο Πόλεμο των Έξι Ημερών (1967). Ωστόσο όμως λειτούργησε και ως «δίκοπο μαχαίρι» στον πόλεμο του 1973. Η κατά κράτος ήττα του 1967 οδήγησε τους Αιγυπτίους να μελετήσουν σε βάθος τους λόγους και τις αιτίες. Το Κάιρο συνειδητοποίησε ότι ένας από τους λόγους της ήττας ήταν ότι τα Αραβικά κράτη εξανάγκασαν το Ισραήλ σε πρώτο προληπτικό πλήγμα, χωρίς να έχουν πρώτα σχεδιάσει και αξιολογήσει ένα ολοκληρωμένο πολεμικό σχέδιο για μια τέτοια περίπτωση. Έτσι αποφασίστηκε ότι ο επόμενος πόλεμος (δηλαδή του 1973) θα βασιζόταν σ’ ένα καλά οργανωμένο σχέδιο, στην τακτική του πρώτου πλήγματος και στην αρχή του περιορισμένου πολέμου (δηλαδή πέριξ της Διώρυγας του Σουέζ και όχι βαθιά στην ενδοχώρα της Χερσονήσου του Σινά).
Ο πόλεμος του 1973 οδήγησε το Ισραήλ στην απόφαση, φυσικά υπό την πίεση του αιφνιδιασμού που δέχτηκε στο πεδίο της μάχης, να αναθεωρήσει την αντίληψη του περί της αξίας και της χρήσης των μηχανοκίνητων δυνάμεων. Έτσι στα χρόνια που ακολούθησαν ο Ισραηλινός Στρατός απέκτησε σύγχρονα Τεθωρακισμένα Οχήματα Μάχης (ΤΟΜΑ) και όλμους για το Πεζικό.


ΑΠΟ ΤΟ 1956 ΜΕΧΡΙ ΤΟ 1967 ΤΟ ΙΣΡΑΗΛ ΒΑΣΙΣΕ ΤΗΝ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗ ΤΟΥ ΙΣΧΥ ΣΤΟ ΔΙΠΤΥΧΟ «ΑΡΜΑ ΜΑΧΗΣ-ΜΑΧΗΤΙΚΟ ΑΕΡΟΣΚΑΦΟΣ».

Από συστάσεως του, αλλά ιδιαίτερα μετά το 2006 το Ισραήλ αντιμετωπίζει ένας διαρκές ζήτημα ασφάλειας σε σχέση με το άλυτο Παλαιστινιακό Πρόβλημα. Εκ των πραγμάτων ο Ισραηλινός Στρατός, ιδιαίτερα οι δυνάμεις ελιγμού (μηχανοκίνητες και τεθωρακισμένες) θα πρέπει να είναι σε θέση να καταλάβουν και να ελέγξουν έδαφος με στόχο τη μεγαλύτερη δυνατή μείωση της απειλής και τη δημιουργία διπλωματικών και στρατηγικών τετελεσμένων. Στο πλαίσιο των νέων στρατηγικών δεδομένων στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής (Αραβική Άνοιξη, άνοδος των τρομοκρατικών τάσεων, εμφύλιος στη Συρία κ.ά.) αλλά και της τεχνολογικής προόδου στον τομέα της αμυντικής βιομηχανίας, ο Ισραηλινός Στρατός έχει βασίσει την ανάπτυξη και εξέλιξη του σε έξι πυλώνες: (α) Ρομποτική τεχνολογία με στόχο την αύξηση της ροής πληροφοριών, άρα και της καλύτερης αντίληψης του πεδίου μάχης, και η μείωση των παράπλευρων απωλειών (β) Πυρομαχικά ακριβείας μεγάλου βεληνεκούς με στόχο την αποφόρτιση του έργου της Πολεμικής Αεροπορίας (γ) Αποτελεσματικός έλεγχος του εδάφους και του υπεδάφους με στόχο την αποκάλυψη και την αντιμετώπιση των εκατοντάδων τούνελ τα οποία βρίσκονται στη Λωρίδα της Γάζας (δ) Ολοκλήρωση, σε μια πλατφόρμα, επιθετικών και αμυντικών ικανοτήτων (κυρίως στα άρματα μάχης Merkava Mk.4 και στα τεθωρακισμένα οχήματα Namer) (ε) Ταχύτητα στην αντίδραση και την ανταπόκριση με στόχο τον έγκαιρο εντοπισμό και την άμεση καταστροφή του στόχου πριν εξαπολύσει την επίθεση του (στ) Ελαφρύτερα και ταχύτερα οχήματα, με μικρότερες απαιτήσεις επάνδρωσης.


ΠΗΓΗ
https://www.thinknews.gr/defence/israilinos-tropos-machis-syberasmata-gia-tin-ellada/


Ἡ Κοίμηση τῆς Ἁγίας Ἄννας Μητέρας τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου


Ημ. Εορτής:25 Ιουλίου
Ημ. Γέννησης:
Ημ. Κοιμήσεως:
Ημ. Ανακομιδής Λειψάνων:
Πολιούχος:
Λοιπές πληροφορίες:
Εορταζόμενο όνομα:

Ἡ Ἁγία Ἄννα, ἡ μητέρα τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, καταγόταν ἀπὸ τὴ φυλὴ τοῦ Λευί.
Ὁ πατέρας της, ποὺ ἦταν ἱερέας, ὀνομαζόταν Ματθᾶν καὶ ἡ μητέρα της Μαρία. Ἡ Ἄννα εἶχε καὶ δυὸ ἀδελφές, τὴν ὁμώνυμη μὲ τὴ μητέρα της Μαρία καὶ τὴ Σοβήν. Καὶ ἡ μὲν Μαρία εἶχε κόρη τὴ Σαλώμη, ἡ δὲ Σοβῆ τὴν Ἐλισάβετ. Καὶ ἡ Ἄννα τὴν Παρθένο Μαρία.
Ἡ Ἁγία  Ἄννα ἀξιώθηκε νὰ ἔχει τὴ μεγάλη τιμὴ καὶ εὐτυχία νὰ ἀποκτήσει μοναδικὴ κόρη, τὴν μητέρα τοῦ Σωτῆρος τοῦ κόσμου. Ἀφοῦ ἡ Ἁγία Ἄννα ἀπογαλάκτισε τὴν Θεοτόκο καὶ τὴν ἀφιέρωσε στὸ Θεό, αὐτὴ πέρασε τὴν ὑπόλοιπη ζωή της μὲ νηστεῖες, προσευχὲς καὶ ἐλεημοσύνες πρὸς τοὺς φτωχούς.
 Τέλος, εἰρηνικὰ παρέδωσε στὸ Θεὸ τὴ δίκαια ψυχή της, κληρονομώντας τὰ αἰώνια ἀγαθά. Διότι ὁ ἴδιος ὁ Κύριος διαβεβαίωσε ὅτι «οἱ δίκαιοι εἰς ζωὴν αἰώνιο ἀπελεύσονται». Οἱ δίκαιοι, δηλαδή, θὰ μεταβοῦν γιὰ νὰ ἀπολαύσουν ζωὴ αἰώνια.

Ἀπολυτίκιο. Ἦχος δ’. Ταχὺ προκατάλαβε
Ζωὴν τὴν κυήσασαν, ἐκυοφόρησας, Ἁγνὴν Θεομήτορα, θεόφρον Ἄννα· διὸ πρὸς λῆξιν οὐράνιον, ἔνθα εὐφραινομένων, κατοικία ἐν δόξῃ, χαίρουσα νῦν μετέστης, τοῖς τιμῶσί σε πόθῳ, πταισμάτων αἰτουμένη ἱλασμόν, ἀειμακάριστε.

Κοντάκιον  Ἦχος β’. Τὰ ἄνω ζητῶν.
Προγόνων Χριστοῦ, τὴν μνήμην ἑορτάζομεν, τὴν τούτων πιστῶς, αἰτούμενοι βοήθειαν, τοῦ ῥυσθῆναι ἅπαντας, ἀπὸ πάσης θλίψεως τοὺς κράζοντας· ὁ Θεὸς γενοῦ μεθ’ ἡμῶν, ὁ τούτους δοξάσας ὡς ηὐδόκησας.

Ἕτερον Κοντάκιον. Ἦχος πλ. δ’. Τῇ ὑπερμάχῳ.
Ὡς τοῦ Σωτῆρος εὐκλεέστατοι Προπάτορες
Ἐπουρανίων δωρεῶν ἄμφω ἐτύχετε
Ἰωακείμ τε καὶ Ἄννα οἱ θεοφόροι.
Ἀλλ’ ἐκ πάσης ἐπηρείας ἐκλυτρώσασθε
Τοὺς αἰτοῦντας τὴν θερμὴν ὑμῶν ἀντίληψιν
Καὶ κραυγάζοντας, χαίροις ζεῦγος θεόκλητον.


Μεγαλυνάριον.
Χαίρουσα μετέστης πρὸς τὴν ζωήν, Ἄννα ὥσπερ μήτηρ, τῆς τεκούσης τὸν Ποιητήν. Ὅθεν τοὺς τιμῶντας, τὴν θείαν κοίμησίν σου, χαρᾶς τῆς ἀθανάτου, μετόχους ποίησον.

ΠΗΓΗ
http://www.synaxarion.gr/gr/sid/210/sxsaintinfo.aspx